Zbudowanyw latach 1603-1639 w stylu barokowym z fundacji mieszczan warszawskich i samego zakonu dominikanów (szczególnie ojca Wojciecha Sękowskiego) Projekt jest prawdopodobnie Jana Baptysty z Trevano, a budowniczym był murator Jan Włoch. Po kasacie zakonu był filiarnym kościołem fary nowomiejskiej na ul. Przyrynek. W 1944 kościół został zburzony przez Niemców i odbudowany w latach 1947-1959 pod nadzorem Haliny Smólskiej w stylu wczesnobarokowym. W 1947 kościół jak też wrócił do zakonu dominkikanów.
Z wyposażenia świątyni warto zwrócić uwagę na kaplicę Kotowskich z lat 1691-1694, projektu Tylmana van Gameren, zrealizowany przez Józefa Szymona Bellottiego, odrestaurowaną w czasie odbudowy; manierystyczny nagrobek Katarzyny Ossolińskiej ufundowany w 1607 przez jej męża Zbigniewa Ossolińskiego; obrazy olejne gloryfikujace zakon dominikanów znajdujące się w nawach bocznych i prezbiterium.
Budynek klasztorny zbudowano w latach 1639-1651, dzięki fundacji rodziny Baryczków. Po kasacie zakonu należał on do Towarzystwa Dobroczynności i miescił szkołę oraz ochronkę. Po wojnie obiekt zwrócono zakonowi.
|
