Mieszkańcy Pelcowizny po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku przystosowali poniemiecki barak wojskowy na miejsce kultu religijnego, gdzie spotykali się na wspólnej modlitwie. Wiosną 1920 r. przybył na Pelcowiznę J. Em. Ks. kardynał Aleksander Kakowski zaproszony przez księżną Marię Radziwiłłową, który na prośbę mieszkańcó zgodził sie na budowę w tym miejscu koscioła i polecił pracę nad jego budową miejscowemu prefektowi Ks. Janowi Trzepałko. Plac pod kościół przekazała księżna Maria Radziwiłłowa, fundatorka kościoła Najświętszego Serca Jezusowego przy ul. Kawęczyńskiej, podniesionego później do rangi bazyliki. Ona ofiarowała również niezbędne materiały, które pozostały po wzniesionej bazylice. Twórca bazyliki, architekt Hugon Kudera, był też autorem planów stawianego na Pelcowiźnie kościółka. Dzieki ofiarom z dobrowolnych składek, pozyczce w Banku Spóldzielczym w Warszawie i poparciu Ks. Prałata Poskrobka, w ciagu pół roku światynia była juz gotowa.
17 października 1920 r. odbyło się poświęcenie kościoła, którego dokonał ks. Prałat Zygmunt Łubieński w asyście kilkunastu kapłanów, kleryków i licznie zgromadzonych wiernych. Wyposażenie również było efektem ofiarności wiernych : pracownicy firmy Nobel ofiarowali piękną monstrancję, oficerowie 3 niewielkie dzwony, a pracownicy Głównych Warsztatów Kolejowych przy stacji Warszawa-Praga wykonali główny ołtarz. Kuria metropolitarna potraktowała też przychylnie prośby mieszkańców i 22 października erygowała na Pelcowiźnie parafię pod wezwaniem św. Jadwigi Wdowy, której administratorem został ks. Marceli Kossakowski. W 1929 r. zmontowano nowe organy 7-głosowe zbudowane przez firmę "Biernacki". W 1931 r. do parafii na Pelcowiźnie włączono Żerań, należący wcześniej do kościoła tarchomińskiego. Kiedy w 1938 r. arcybiskup Stanisław Gall przeprowadził wizytację kanoniczną, nowowybudowany kościół dzięki ofiarności społeczeństwa był już wyposażony we wszystkie potrzebne urządzenia, aparaty i szaty liturgiczne.
Działania wojenne w 1944 r. spowodowały zniszczenia: uszkodzony został dach kościoła, okna, instalacja elektryczna, spłonęła plebania z archiwum kościelnym i księgami stanu cywilnego. Ponieważ od września 1944 do stycznia 1945 r. ze strony warszawskiej przez Wisłę wojska niemieckie ostrzeliwały brzeg praski, z kościoła wywieziono główny ołtarz, ambonę, konfesjonały, organy i ławki do parafii Matki Bożej Rożańcowej na Bródnie, aby uchronić je przed zniszczeniem i rozkradzeniem.
W lipcu 1945 r. nowy proboszcz ks. Franciszek Włodarczyk przystąpił energicznie do usuwania zniszczeń i sprowadzenia wywiezionego wyposażenia.
W 1968 r. ks. proboszcz zaangażował architektów prof. Stanisława Marzyńskiego oraz prof. Pawła Pawłowskiego, budowniczego Mieczysława Rechnia, by przygotowali niezbędną dokumentację i załatwili zgodę na kapitalny remont kościoła z wymianą zniszczonych elementów. Ponieważ zagrożony został termin zezwolenia na remont, Kuria mianowała wikariusza odpowiedzialnego za generalny remont kościoła, którym został ks. Ryszard Grygiełło. Mimo rozlicznych trudnosci (okazało się, że remont jest niemożliwy, kosciół trzeba budować od nowa) i prawnycj (w1969 wstrzymano budowę) udało sie prace zakończyć.W dniu 19.IX.1971 r. miała miejsce podwójna uroczystość: z okazji 50-lecia istnienia parafii i poświęcenia nowego kościoła, któremu nadano wezwanie Chrystusa Króla Pokoju. Poświęcenia dokonał ks. Prymas Stefan Wyszyński. Prace wykończeniowe przy kościele, plebanii i budynku gospodarczym trwały jednak dalej. W marcu 1979 r., w związku z budową Trasy Toruńskiej, zlikwidowano ogrodzenie kościelne, a w 1974 r. odebrano kościołowi część działki (2000 m²), który przekazano FSO. Budowa Trasy, rozbudowa Polfy i FSO uszczupliła liczbę parafian do 885 osób w 1979 r.
Wszystkie prace budowlane prowadzone na terenie świątyni znajdują odbicie w prowadzonej kronice parafialnej, gdzie sąsiadują z informacjami o odbytych pielgrzymkach i rekolekcjach, o uroczystościach poświęcenia sztandaru "Solidarności" FSO i mostu im. gen. Grota-Roweckiego, o zmianach proboszczów. W czerwcu 1994 r. kolejnym proboszczem mianowany został ks. Andrzej Legatko, który poprawił prowadzony w nietypowy sposób remont, tj. przeprowadził prawidłowe odwodnienie i izolację fundamentów oraz remont dachów. Niestety budowa trasy Toruńskiej z mostem Grota Roreckiego oraz supermarketu Achuan skomplikowała zycie parafii. Dziś zjeżdżający z mostu Grota kolistym łukiem na Modlińską nie zdają sobie najczęściej sprawy, że pod sobą mijają budowlę jak najbardziej sakralną! Jego prostokątna bryła została bowiem całkowicie wkomponowana w dwupoziomowe skrzyżowanie z rozjazdami.
|
