To jedna z trzech świątyń diecezji Warszawsko-Praskiej, zbudowana jako wotum wdzięczności za zwycięską bitwę z bolszewikami w 1920 roku, często określaną jako "Cud nad Wisłą", jest on zarazem pomnikiem ku czci poległych w obronie Ojczyzny.O wybudowanie tego kościoła zabiegał sam Arcybiskup Aleksander Kakowski - Pasterz Archidiecezji Warszawskiej oraz mieszkańcy powstającej dzielnicy. Przedsięwzięcie stało się możliwe min. za sprawą Rocha i Florentyny Krzeszewskich, właścicieli domów czynszowych na ulicy Tykocińskiej - oni to podarowali część działki pod budowę kościoła. Drugą część, z własnych funduszy, wykupił arcybiskup Aleksander Kakowski.W październiku Roku Pańskiego 1931, w Uroczystość Chrystusa Króla, został poświęcony plac pod nowy kościół. Na pamiątkę tego wydarzenia ustawiono drewniany krzyż, który do dziś stoi przed kościołem od strony zakrystii, czczony przez wiernych jako symbol narodzin ich parafii. Oficjalne erygowanie parafii nastąpiło na przełomie stycznia i lutego 1932 roku, mocą dekretu Arcybiskupa Aleksandra Kakowskiego.
Pierwszym proboszczem został mianowany ks. Jan Golędzinowski.Na budowę kościoła-pomnika datki płynęły z całej Polski, a ofiarodawców można poznać dzięki zachowanej księdze pamiątkowej. Na jej pierwszych stronach figurują najznamienitsi ludzie II RP - poczynając od prezydenta Ignacego Mościckiego, poprzez ministra Józefa Becka, Stefana Starzyńskiego - legendarnego prezydenta-obrońcę Warszawy z czasów II wojny światowej, po polityków, rektorów wyższych uczelni, generałów i dziennikarzy. Budowa posuwała się jednak z trudem - teren był podmokły, trzeba było wbijać betonowe pale i osuszać teren.
W 1934 r. Arcybiskup Aleksander Kakowski poświęcił kamień węgielny. Pierwszy projekt architektoniczy wykonany został prze Bronisława Collona Walewski, który zainpirował się zwycięskim projektem Bohdana Pniewskiego w konkursie na Świątynię Opatrzności Bożej w Warszawie. Budowy kościoła nie udało się zakończyć przed wybuchem II wojny światowej. Ze względu na podmokły teren prace budowlane przewlekały się, trzeba było wbijać betonowe pale i osuszać teren. W połowie 1939 r. gotowe były fundamenty i mury zewnętrzne kościoła wzniesiono na wysokość sklepienia - ale bryła była nadal nie zamknięta.
W latach II wojny światowej i okupacji niemieckiej w murach świątyni urządzono kaplicę, w której odbywały się nabożeństwa i różnego rodzaju spotkania.
W 1940 roku Niemcy aresztowali proboszcza. Ks. Jan Golędzinowski, który został wywieziony najpierw do Oświęcimia, a następnie do Dahau, gdzie go zamordowano. Następnym proboszczem był ks. Jan Szkudelski. Za jego sprawą parafia mocno zaangażowała się w pracę z najbiedniejszymi, pomagano ofiarom wojny, opiekowano się dziećmi osieroconymi. Powstanie Warszawskie zastało proboszcza po lewej stronie Wisły. Do swego kościoła powrócił dopiero w styczniu 1945 roku.
A tymczasem Targówek stał się miejscem walk między Niemcami a Sowietami. W podziemiach kościoła zorganizowano schron, dla uchodźców z innych dzielnic. Kościół stał się ich mieszkaniem. Parafianom udało się przetrwać godnie i bohatersko najcięższe lata wojny i okupacji.Po wojnie i tragedii Powstania Warszawskiego lewobrzeżna część stolicy była dużo bardziej zniszczona niż Praga. Dlatego bardzo wielu mieszkańców zrujnowanych dzielnic przenosiło się na drugą stronę Wisły - także na Targówek.
Po śmierci ks.Jana Szkudelskiego w 1946 roku, parafię objął ks. Franciszek Duczyński i energicznie przystąpił do dzieła dokończenia budowy świątyni. Prace budowlane wznowiono w 1947 r. według projektów architekta Stanisława Koziejowskiego, który nadał świątyni formę zmodernizowanego romanizmu włoskiego. Budowę ukończono w 1956 r.W 1953 r. rozpoczęto budowę plebanii. Aby zdobyć fundusze proboszcz organizował różne akcje i imprezy kulturalne.
W latach siedemdziesiątych zmieniało się oblicze Targówka - burzono stare domy, a ich mieszkańców przenoszono do nowych betonowych bloków. Wraz z powstawaniem nowego budownictwa na Targówku zaczęli napływać nowi lokatorzy, głównie z okolic Warszawy. W kościele trwały prace wykończeniowe pod okiem kolejnych proboszczów: ks.Józefa Woźniaka, ks. Bronisława Krassowskiego, ks. Kazimierza Cygana i ks. Eugeniusza Raciborskiego. Od 1996 roku proboszczem parafii jest ks.dr Marcin Wójtowicz.
| 
